من همیشه یه خصلتی دارم که تا حالا فکر میکردم خصلت خوبی نیست و حتی گاهی تو فکر بودم چطوری تغییرش بدم.

خصلتم اینه که همیشه فکر میکنم به اتفاقات بد. به اینکه ممکنه همین فردا بمیرم و همه چی تموم بشه! یا اینکه دور از جون عزیزانم رو از دست بدم.

یا حتی اینکه همش فکر میکنم اگه فلان مریضی رو بگیرم اونوقت چه کنم؟ یا اینکه اگه دیگه پول نباشه که موادغذایی بخریم و این غذاهای متنوع و رنگارنگ رو درست کنم اونوقت چه کنم.

یا مثلا یه کاری که دوست دارم انجامش بدم رو به تعویق نمی اندازم و سعی میکنم در اولین فرصت خودمو بابت حس خوشش ارضا کنم. مثلا گردش در طبیعت و خوردن چای و تنقلات. منتظر نمیشم تا موقعیت مناسبش پیدا بشه. تمام تلاشمو میکنم و به هر دری میزنم تا اون کا رو انجام بدم و لذتشو ببرم.

کلا با این تفکر که ممکنه حتی چند ساعت دیگه زنده نباشم ، زندگی میکنم و همیشه در تکاپو ام تا دیر نشده کارامو بکنم. همیشه انگار برام وقت تنگه. مثلا یهو میرم دسر درست میکنم به همسری میدم با هم میخوریم و کیف میکنیم. منتظر مناسبت خاص و شرایط خاص نمیشم.


اینها رو گفتم که مقدمه ای باشه بر حرفهای از این به بعدم.

جالبه که در کتاب فلسفه ای برای زندگی ، گفته شده : 

رواقیون برای اینکه افراد همیشه در زندگیشون احساس شادی کنن و زندگیشون یکنواخت و عادی نشه و بقولا به عادتها و لذتها خو نکنن و همیشه از آنچه دارن احساس رضایت کنن ، دستور العملی خاص داره. کاملا کاربردی.

خیلی جالبه که این دستورالعمل همون کاریه که من میکنم.

فکر کردن به وقوع پیشامدهای بد!!!

اینکه ممکنه ما بیمار بشیم و در آرزوی سلامتی باشیم و در اون حال بریم بیرون و بگردیم و یا کارهای دوستداشتنی انجام بدیم.

اینکه فکر کنیم همین فردا بچه مون ممکنه بمیره و این نوع تفکر باعث میشه هر لحظه از داشتن بچه مون حس خوبی بهمون دست بده و بابت یک ساعت داشتنش در کنارمون از خدا ممنون باشیم.

یا مثلا مرگ پدر و مادر یا همسر و یا خواهر و برادر و یا حتی دوستمون.


اینکه فکر کنیم ماشینی که الآن داریم تا همین چند وقت پیش آرزو و رویامون بود. اما حالا که داریمش برامون عادی شده و دلمونو زده. اگر فکر کنیم همین لحظه ممکنه دزد اونو ببره و بی ماشین بشیم اونوقت می بینیم چقدر از داشتنش راضی هستیم.


یا اینکه شغلی که الآن داریم روزگاری آرزوی داشتنش رو داشتیم.

یا خونه مون.

یا وسائل خونه مون.

با حتی ممکنه طی دوره ای عضوی از بدنمون دردناک شده باشه وقت سلامتی بیشتر قدرشو میدونیم چون پی بردیم بدون داشتنش چقدر زندگی سخته.

اینو تعمیم بدیم به همه چی. حتی مثلا روزگاری آرزومون بود توانایی سفر رفتن داشته باشیم و حالا که داریم اونجور که باید لذت نمی بریم و یا اینکه لذتش بعد یه مدت عادی میشه.

برای اینکه لذت و جذابیت داشته هامونو از نو بدست بیاریم و برامون تکراری و دلزده نشن بهتره اینطور فکر کنیم که ممکنه هر لحظه ازمون گرفته بشن.

اینجوری همیشه قدردانیم. همیشه شکرگزاریم. همیشه در حال شادی،و لذت بردنیم.




و جالب بود برام که من بدون آموزش و گفتن کسی ، خیلی وقته دارم این تفکر رو پیاده میکنم.

حتی یه بار همسرم بهم گفت تو طوری برخورد میکنی انگار فردایی نمیخواد بیاد.


البته اینم بگم رواقیون میگن نباید فقط در این فکر باشیم که همه چی رفتنیه و دیگه تلاش کردن برای خواسته هامون بی معنی.

بلکه میگه برای آینده برنامه بریزیم برای بهتر زیستن. دارا بودن. سالم بودن. ولی یادمون نره جایی که الآن هستیم هم بسیار لذت بخشه و  آرزو و رویای روزهای گذشتمونه.



تاریخ : چهارشنبه 30 فروردین 1396 | 17:37 | نویسنده : marzi | نظرات (12)


  • paper | خرید رپورتاژ آگهی دائمی | بازی آنلاین
  • ماه دامین | خرید رپورتاژ دائمی